De Overpeinzing

"Ik maak me zorgen, Mijk. Die kinderen, zie toch hoeveel plezier ze hebben. Ik ben zo bang dat het straks, daar, moeilijk voor ze gaat worden en wat kunnen wij dan nog om dat op te vangen?"
"Daar moet jij helemaal niet bang voor zijn Piep, angst werkt niet weet je wel. Dan ga je verkrampen en wild om je heen slaan en ben je na een tijdje nog veel verder van huis dan nodig is. Nee, wat we moeten doen is ze voorbereiden. 'Don't be scared, be prepared'."

"Op het communicatieve vlak bedoel je? Of organisatorisch? Daar weet ik namelijk intussen heel wat van af. Leuk is het niet maar werken doet het. En de gezellige dingen komen later wel, heb ik me voorgenomen."
"Heel verstandig. Nee, die voorbereiding moet allesomvattend zijn: we laten ons niet verrassen door dingen die we niet verwachten. Luister, het wordt fantastisch ..."

Het gefluister nam een aanvang en ik wist dat het goed ging komen. Moeders zijn zekerheden waar je op terug kunt vallen in tijden van nood en ook anderzijds. En deze moeders zijn helemaal moeders waarvan je zegt, nou dat zijn me nog eens moeders!

'Begin, baby boy, to recognize your mother with a smile
if you haven't had a smile for your parent, then neither
will a god think of you worth inviting to dinner,
nor a goddess to bed'

En dat zei Vergilius nadat ie een flinke harde pets over de vingers had gekregen wegens snoepen uit de zoutpot, dus dat zat wel goed diep. Maar lang geleden en voorbij.
Net zo voorbij als de nieuwe naam zal gaan, die verdoemde IDM (sic!), waar ik gemak- en vermaakshalve maar van uit ga dat ie bedoeld is om de nieuwe collega's enorme scheppen zwaar verontreinigd zand in de ogen te storten teneinde enigszins serieus te worden genomen.

Mijn verwachting is dat binnen vijf jaar (er moet op z'n minst een generatie sukkels de kans worden geboden zich volslagen belachelijk te maken op de arbeidsmarkt) de Bibliotheek- en Documentatie Academie een glorieuze rentree maakt in Onderwijsland, eerst voorlopig in een noodgebouw, want de tegenstelling met de overige studierichtingen zal toch onoverbrugbaar blijken en 1 gebouw te klein, maar daarna permanent, met asbest, rot en tocht!

En de Moeders zullen worden geëerd met hymnen. Iedere dag zal aanvangen met lof, niet zo stom als in de verenigde staten van Noord-Amerika met een vlag en zo, maar gezellig, dat de jongste of dikste student (steeds een andere) zo hard alstie kan gaat roepen:

'We have beautiful mothers,
their green laps immense,
their brown embraces eternal,
their blue bodies everything we
know' (*)

Dat de Moeders hier niet echt ontzettend blij mee zijn, ach, voor de lieve vrede heeft een moeder veel over. Pieta moet wel eens wat wegslikken bij 'laps immense' en Marijke verrijst bij 'blue bodies', de gelukkige snuitjes van leergierige kinderen vergoeden alles.
Toekomstige bibliothecarici, wat zien ze er mooi uit! Wat is eigenlijk alles toch prachtig... Ik stop mijn hoofd in een doos en zing, net zo lang tot ie vol is.

jaap drent

(*) Alice Walker, 1991