De Overpeinzing

Over feesten

Ik kan het niet, feesten. Mijn emoties zijn tegendraads: een beetje crematie weet mij redelijk op te fleuren, een mooie ouderwetse begrafenis maakt mijn dag. Maar feesten! Daarvan zie ik slechts de schaduwzijde en helaas niet op zodanige wijze dat er wat te verkneukelen valt. Toch ga ik soms, tegen beter weten in.

Het laatste feest wat ik zelf gaf was in 1984. Omdat ook toen al bovenstaande feiten een rol speelden verzon ik een list. Het zou drie dagen gaan duren, Time Was On My Side en speed My Little Helper. Men moet mij regelmatig bevreemd aangekeken hebben, maar ik maakte de drie dagen vol. Wat ik beoogde, ging echter niet door: 't bleef vliegen zonder vleugels (juist ja, als een klein raketje). Sindsdien heb ik me niet meer verzet tegen wat blijkbaar mijn natuur was. Het is ook nooit zo geweest dat me dat speet. Geen van de feesten waar ik de verslagen van moest aanhoren was tot meer in staat geweest dan het aanbrengen van veel hoofdpijn en misverstanden. 'Gelachen joh!' Ja, dat zal wel. Vertelt u dit ook aan uw moeder?
De traditionele feesten zijn mij wel het meest een doorn in het oog, de christelijken voorop. Dat de ene helft van de bevolking lacherig doet over wat de andere helft erg diep heeft zitten en toch meedoet in abjecte, ach nee, zo erg is 't ook weer niet, laat ik zeggen dat het gewoon niet zo mooi is, dat wat mensen dan dragen. Het leukste van Oud en Nieuw vind ik altijd de verminkingen in de reclamecampagnes. Dan komt het schrijnende van een feest toch het mooist tot z'n recht.

Ziet u de foto? Kijk nog es. Erg he? Ik zat toen ergens aan de kant en wist genoeg. Terwijl het toch weer tamelijk normaal (het begrip 'hoopgevend' is op mij niet van toepassing) begon. Veel he, ho en ha, geklop op schouders en bange blikken. Erik und die Superprofis speuld'n boudel plat, wat de Rowena's van deze wereld wel lekker vonden. Billen trilden en mijn bril besloeg. Ook eerzame collega's kregen de geest. Go cat, go! Het is gek, maar ik kan dit niet: een arm in de lucht steken of dieren met gebreken nadoen. Wat het nog veel gekker maakt: u moet mij thuis eens zien! Daar swing ik doodgemoedereerd op Captain Beefheart, in 5/8 of 9/11. No sweat!
Hier echter, op mijn kruk (die u niet ziet en die ik zelf ook een paar keer miste) was ik veroordeeld tot het meest huichelachtig kapitalistische wanproduct in serie: Smirnoff. Thuis gewend aan de fluwelen sliksensatie Moskowskaya (de eerste o uit te spreken als a, wegens klemtoon op tweede), kon ik me hier alleen uit redden door grote slokken te nemen, welks effect weer teniet ging door het barpersoneel dat steeds meer inschonk. Een heilloze weg. Affijn, op een volgend feest zal ik u weer minzaam toeknikken vanaf de kant, alwaar geleden wordt.

jaap drent