De Overpeinzing

Over vrede

Televisiekijken is gevaarlijk geworden. In deze dwaalgedachte bericht ik u vanuit de veilige burcht die Mensingeweer heet. Iets daarbuiten feitelijk, het is de vlakte waar ik mij ophoudt. Een wijde blik verruimt het denken, ja.

Kent u bergbewoners? Uitgezonderd zij die de top bevolken, en dat zijn er niet veel, is er geen bekrompener mensensoort dan deze. Het onophoudelijk geconfronteerd worden met niveauverschillen werkt op den duur door in het karakter, behalve voor hen die de kracht kunnen opbrengen om stil te zitten. En dat doet een bergbewoner niet graag, nein! Het beperkte uitzicht (want dat is het, ongeacht de oh's en ah's van vlaktematen op vakantie) wordt benut om dit karakter nog eens flink aan te scherpen, zodat een krachtig wapen ontstaat waarmee naburige, maar schier onzichtbare stammen tot vijanden kunnen worden gemaakt.
De komst van de televisie scheen hier verandering in te kunnen brengen; vrij uitzicht op andere culturen zou moeten leiden tot inzichten en misschien wel tolerantie. Helaas, waar het medium enerzijds in staat is tot ontwrichting van hele culturen is het anderzijds verbluffend zwak in het op een hoger plan brengen van het een en ander.

Dat dit pas in een laat stadium aan het licht kwam is omdat de televisie eerst niet echt een massamedium was, of eigenlijk ook wel, maar dan in de zin van veel mensen voor 1 scherm en niet, zoals nu, weinig mensen voor veel schermen. Het ligt allemaal aan de overgang van antenne naar kabel. Programma's die met moeite en toewijding gemaakt worden moeten

op eenzelfde manier worden geconsumeerd. Geen achteloos gezap, maar gericht kijken met ontzag voor beeldverstorende weersomstandigheden ("Geachte Heer Vogt, ondanks de mist hebben wij toch mogen genieten van uw prachtige programma").
Dat een kabel hetzelfde kan bewerkstelligen is een misvatting die keer op keer pijnlijk aan het licht komt. Vrije nieuwsgaring laat zich niet in het keurslijf van de kabel dwingen. Dat moet met antennes; voelsprieten in plaats van zo'n massa-mediaal darmenstelsel! De satellaire biobak die schotel heet is helaas maar jammer genoeg geen volwaardige vervanger. De ontvangstzijde lijkt wel aan te sluiten bij het voelsprietprincipe, maar zendmatig zijn het de bovenbazen van deze aarde die er de dienst uitmaken, is het akelige.

Deze overpeinzing zou eigenlijk over vrede gaan, met Tanja op de foto bij wijze van engeltje, Sarajevo Mon Amour. Dat het daar heus nooit meer goed komt maar wij dat toch denken ligt aan de televisie. Kijken is geen voelen, begrijpt u?

Drent