De overpeinzing

Eenzaam, maar niet alleen

Roken is een bezigheid die me koud laat. Ik kan er wel tegen hoor, als anderen het doen en zelf hou ik ook wel van een sigaartje op z'n tijd. Maar een sigaret, nee. Carla heeft er geen moeite mee. Het is voor haar een soort primaire behoefte geworden. Ze concentreert zich op het natlikken van de lijm op haar vloei, waar ze net haar Drum in heeft gestopt. Het uiterste puntje van haar tong die heel sensueel en langzaam over dat dunne papiertje glijdt. En dan de manier waarop Carla kijkt. Ze constateert iets op de dansvloer, maar wat...? Wellicht ziet ze iemand die ze vaag herkent in een oude liefde, maar ze is er nog niet helemaal zeker van. En dan die blik van die twee mannen op de achtergrond. De twee huisgenoten bespreken het dagelijkse leven. Onze voormalige voorzitter haalt zijn lip op, waarschijnlijk wordt hem iets verteld waar hij niet helemaal bij kan. Of ziet hij ook iets op de dansvloer? Hetzelfde wat Carla aanschouwt? Het kan heel goed zijn dat die oude liefde, althans iemand die erop lijkt, samen met een oude liefde van Ronald intiem bezig is. Ronald ziet in die persoon in elk geval een gelijkenis met zijn oude liefde. Hier zie je dus vanuit twee verschillende oogpunten dezelfde gedachten vloeien. Oude liefdes houden mij de laatste tijd ook weleens bezig. Laatst ontdekte ik overeenkomsten bij iemand die mijn ex zou kunnen zijn. Gek eigenlijk, want dat is al weer zes jaar geleden. Toch denk ik er nog wel eens aan. Ik dwaal nu af naar mijn eigen gedachten, maar zou Carla deze gedachten hier ook niet kunnen hebben? Ze is tenslotte een beetje afwezig. Dat zie je zo. Of zou het een blik van lichte eenzaamheid zijn? Alleen eenzaamheid. Niet alleen, dat is wat anders. Nee, als je het mij vraagt, zit ze hier nog wat onwennig op haar eerste SVP-feest voor zich uit te staren. Haar gedachten gaan nog naar Drachten, haar toenmalige woonplaats. Ze heeft nog weinig affiniteit met de SVP. Op een feest met een poetisch t-shirt aan met een gedicht van één der grootste Vlaamse dichters die Nederland gekend heeft: Paul van Ostaijen. BOEM Paukeslag plat. Dagelijkse woorden die poetisch verwerkt zijn. Paul van Ostaijen was nu eenmaal een dichter die veel met woorden aan het spelen was. Met de nadruk op spelen. Elk woord dat in hem op kwam, zette hij op papier en een volgend woord zette hij op een zodanige positie ten opzichte van het eerste woord, dat er sprake is van poezie. Ik zou het kunnen illustreren naar aanleiding van deze foto. Woorden die het eerste bij me opkomen zijn bijvoorbeeld: Blond meisje, Drum, Sigaretje, Tevreden.

Poetisch kunnen deze woorden zo worden neergezet:

Als je niet weet dat hier een feest aan de gang is, dan zou je je kunnen indenken dat Carla hier in de schoolbanken zit. Geen gewone, zo'n hedendaags tafeltje met ijzeren poten en laden, maar een echte ouderwetse houten schoolbank. Van vroeger; waarvan je het tafelblad op moet tillen om bij je schriften en boeken te kunnen. Als dat het geval is dan ziet het er naar uit dat Carla weinig of zelfs geen zin meer heeft in leren. Ze heeft dan waarschijnlijk hard zitten ploeteren op de wiskundesommetjes, waar ze maar niet uit kan komen. Het enige waar ze dan nog zin in heeft is een bevrijdend Drummetje. Haar blik dwaalt ondertussen af naar het vastgeroeste raam, waar het zonlicht doorheen probeert door te dringen. Ze weet dat aan de andere kant van het raam de vrijheid loert. De vrijheid die haar zo lief is. De vrijheid die buiten is, want buiten is vrijheid. Binnen is het net een gevangenis. Dat is ook de reden waarom ze haar lange blonde haren los heeft zitten. Het symbool van vrijheid, ze wil alleen maar vrij zijn. Niet gebonden! Ja, later misschien, maar nu wil ze alles uit haar leven halen wat eruit te halen valt. Pakje Drum, vloei en vuur. Ze is wie ze is.

Jasper