De overpeinzing

De glimlach van een meisje

Ik heb iets met foto's. Over foto's in het algemeen en dan in het bijzonder portretten. Geef mij een camera en je kunt er zeker van zijn dat ik er portretten mee maak. In het bijzonder en bij voorkeur portretten van vrouwen. Een vrouw heeft voor mij namelijk altijd iets mysterieus, moois, aandachtigs. Een vrouw is gewoon mooi en mysterieus. Hier ziet u Marloes met een tevreden glimlach rustig een biertje te drinken. De uitstraling van Marloes is hoe dan ook tevreden. Hierdoor heeft ze een charmante blik in haar gelaat. Glimmende wangen wat waarschijnlijk komt van de warmte in het café waar ze op dit moment zit, of is het biertje de oorzaak ervan? Als het biertje de oorzaak daarvan is, dan is dat zeker niet verkeerd. Integendeel, het is zelfs vleiend. Kijk nog eens naar de foto. En nog eens... Ziet u hoe ze het glas vasthoudt? Het glas houdt ze tussen haar beide handen geklemd. Niet te geforceerd en krampachtig, maar heel teder en zacht. Marloes staat overigens al teder en zacht op deze foto. Ze stelt zich niet volledig open. Ze houdt iets geheim. Haar mond is geheel gesloten. Als je haar iets zou vragen, dan zou het best eens kunnen zijn dat ze geen antwoord geeft, omdat ze zo haar geheimen heeft. En dan die glimlach. U kent waarschijnlijk allemaal de tekst "De glimlach van een kind" van Willy Alberti. Bij deze foto van Marloes is dit te vertalen naar "De glimlach van een meisje". Vrouw zou eventueel ook kunnen, maar dat is wat oudbollig, bovendien klinkt meisje liever, teder en charmanter. Als ik het helemaal naar deze foto zou willen vertalen dan zou het "De glimlach van Loesje worden". Loesje klinkt namelijk lief, teder en zacht. Ook straalt er van Marloes enige innerlijke warmte uit. Ze is wie ze is en niemand anders. Net alsof ze wil zeggen: "Je moet me nemen zoals ik ben en als je dat niet aanstaat dan heb jij lekker pech gehad". Deze zinsnede past voortreffelijk bij haar zoals ze de BDI heeft gedaan. Zij heeft de vier jaar naar eigen invullen afgerond. Ze had daarbij wel veel steun van haar hartsvriendin Tanja nodig, die haar veel liefde heeft gegeven. Samen met Tanja fungeerde Marloes overigens als BDI-DUO, tijdens dat interview was de hechte vriendschap tussen beiden duidelijk te merken. Na afloop van dat interview vroeg ik beide dames of ze in de redactie wilden van de Alsjeblieft en ik heb daar zeker geen spijt van gehad. Integendeel, ik zou me voor m'n kop slaan als ik het niet gedaan had. Nu zijn ze beiden afgestudeerd. Ik herinner mij Marloes nog, wier ik analyseer aan de hand van deze foto, op het feest in Fiji toen ik voor het eerst kennis met haar maakte. Ik had haar eens een rol gegeven in de dramaserie "Documentatie Centrum Noord". Zij vond dat toen een beetje vreemd, omdat ik haar toen nog helemaal niet kende. Ze vroeg toen aan mij of ik wist wie ze was. Toen ik antwoordde op die vraag, zei zij weer: "Hoe weet je dat dan". Waarop ik zei: "Ik weet gewoon alles". Tenslotte zei weer: "Dat blijkt wel weer". Ja, Marloes is nu afgestudeerd en ik zal haar nu wel minder zien. Eén ding weet ik nu al tenminste al zeker: ik ga haar wel missen. En eigenlijk doe ik dat nu al.

Jasper