De Persmuskiet

Woensdag 11 oktober
Dag 22

Het is uitslapen vandaag. Om kwart voor acht sta ik op om te douchen. Vervolgens moet ik mijn tas inpakken, al heb ik daar eigenlijk geen zin in. Na het laatste ontbijt, geven we als groep Guy nog een cadeautje als dank voor het leuk begeleiden van de reis.

Om tien uur neem ik de bus naar de stad om nog wat te winkelen. Nadat ik de bus uitstap, loop ik eerst nog even langs de Nationale Assemblee om te kijken of Rachel aanwezig is. Ze blijkt er weer te zijn, maar ze kan niet direct naar buiten komen. Ik wacht geduldig. Na twintig minuten ziet Rachel gelegenheid om even naar buiten te komen en we maken kennis met elkaar. We kletsen een kwartiertje, waarna ze weer aan het werk moet en ik verder de stad in loop om een ondermeer een hangmat te kopen. Heel toevallig kom ik aan de Waterkant Fien nog tegen. Nadat ik op de centrale markt wat halve kalebassen koop en tegenover de markt een hangmat, loop ik weer terug naar het hotel.

Om kwart voor één verlaten we met de bus het hotel en ook Paramaribo. Nabij Lelydorp bezoeken we de vlinderkwekerij, waar we ook nog kennismaken met enkele schildpadjes.

De rondleiding moet helaas halverwege onderbroken worden, vanwege tijdgebrek. We moeten op tijd op de luchthaven zijn om in te checken.

Om half vier arriveren we op Zanderij. Het inchecken gaat vlot. Het vliegtuig blijkt maar voor eenderde vol te zitten. Met slechts 180 passagiers verlaten we om half zeven Suriname.

Een uur voor de landing op Schiphol word ik door de steward opgehaald om naar de cockpit te komen. Ricardo had vanmiddag zijn collega’s gebeld en gevraagd of ze mij de cockpit wilden laten zien. Een uur later moet ik concluderen dat de vakantie erop zit als het vliegtuig de landingsbaan van Schiphol aanraakt. Terug uit Suriname. Te wi miti baka.

Dinsdag 10 oktober
Dag 21

Het ontbijt om half negen biedt de gelegenheid om wat langer te slapen. Na het ontbijt gebruik in de ochtend om wat te winkelen in de stad.

Om twee  uur komt Ricardo mij ophalen bij het hotel om mij eerst wat van Paramaribo te laten zien. In het bijzonder de memorabele plekjes. We rijden eerst naar de AMS (Algemene Middelbare School). Na het nemen van wat foto’s rijden we door naar het lyceum en het André Kamperveen stadion.

Vervolgens rijden we naar bejaardentehuis Albertine. Een vriendelijke mevrouw vertelt ons dat tante Lena twee jaar geleden reeds is overleden. Ze heeft ongeveer een half jaar in huize Albertine gewoond.

Inmiddels heb ik Ricardo over Hellen verteld. Het lijkt me leuk om haar voordat ik vertrek nog weer even te zien. We rijden naar haar huis in het resort Pont Buiten. Ik loop het erf op en tref haar zusje en broer aan. Haar zusje vertelt dat Hellen gisteren is opgenomen in het ziekenhuis. Wat er precies is, weet ze niet. Hopelijk valt het allemaal mee.

Na dit bezoek rijden we weer naar de Tweede rijweg. Voordat we daarheen rijden, drinken we in Ricardo’s stamkroeg eerst nog twee djogo’s.

Op de Tweede rijweg is Lene blij als ze me ziet. Ze pakt een stapeltje oude foto’s en haalt wat herinneringen op. Daarna ga ik weer naar de woning van Rinia, waar op dat moment een dochter van Rinia met haar man uit Nederland op bezoek is. Ook hier is het tijd voor een lekkere koude Parbo.

Vlak voor vertrek plukt Ricardo nog wat Birambies van de boom om mee te nemen.

We rijden naar het huis van Joyce, die al voor het huis op mij staat te wachten. Haar vier kinderen verschijnen één voor één, zodat ik een paar leuke foto’s kan maken.

Ricardo en ik besluiten samen in de stad ergens te gaan eten. Daarvoor rijden we nog even langs zijn huis, waar ik kennis maak met zijn vrouw Aretha en hun  kind van enkele maanden oud. In een eettentje achter het Vat bestel ik zoetzure garnalen. De rijst en kouseband krijg ik helaas veel te laat opgediend.

Ricardo zet mij na het eten weer bij het hotel af. De groep was al om zeven  uur naar de stad vertrokken om gezamenlijk ergens te gaan eten op de laatste avond. Ik besluit Guy even te bellen om te vragen of het nog zin heeft om naar de stad te komen. Dat blijkt het geval, want ze zijn op het Marronfestival in de Palmentuin. Ik neem de taxi en even later stort ik mij in de feestvreugde. Op het podium staat ook Henry op te treden.

Na een laatste borrel in het Vat nemen we de taxi terug naar het hotel. Denkend aan een memorabele dag in Paramaribo val ik voor de laatste keer deze vakantie in slaap op mijn geboortegrond.

Maandag 09 oktober
Dag 20

Ook de tweede nacht in Kristian kondre is goed verlopen. Om half zeven stap ik uit bed, om mij via het klamboegordijn voor de laatste keer naar de rivier te begeven om te badderen. Als ik er amper inzit, voel ik de eerste meervalletjes al aan mijn tenen knabbelen. Ik probeer er nog één te vangen, maar tevergeefs. Ik besef dat dit de laatste keer deze reis is dat ik in de rivier zwem.

Na het ontbijt vertrekken we naar Saint Laurent in Frans Guyana. Daar brengen we ondermeer een bezoek aan de gevangenis waar de film Papillion is opgenomen.

Na een dorpswandeling langs de architectonische gebouwen van Saint Laurent, stappen we weer in de boot om terug te varen naar Albina. Van daaruit rijden we na de lunch weer naar ons hotel in Paramaribo.

Zondag 08 oktober
Dag 19

Vannacht heerlijk geslapen in het voor ons luxe resort Myrysij lodge. Onder de klamboe in een goed bed. In Galibi is de ‘No Spang’ mentaliteit nog sterker dan elders. Geen wonder, want het is er ook erg warm. Gelukkig staat er af en toe een lekker briesje.

Om acht uur worden de broodjes voor het ontbijt geserveerd met Surinaams ei en sardientjes. Na het ontbijt maken we een wandeling door de dorpen Kristian kondre en Langaman kondre. We besluiten eerst langs de supermarkt te lopen, om water te kopen.

De boswandeling gaat langs eenvoudig te belopen paden. Het evenwicht wordt regelmatig op de proef gesteld bij diverse beekjes waarover vrij smalle boomstammetjes liggen.

Terence laat onderweg zien hoe grote mieren met leeuwenhollen kleinere soortgenoten proberen te vangen voor de consumptie. Volgens Terence zijn de meeste mieren met vakantie, omdat ze maar niet tevoorschijn willen komen.

Terug bij Myrysij lodge is het vooral lekker relaxen tot de lunch. Om half vier varen we naar de overkant om in Frans Guyana een strandwandeling te maken en met een beetje geluk enkele schildpadden te kunnen zien. We wandelen over het strand naar het schildpaddenmuseum, maar daar aangekomen blijkt deze op zondag gesloten te zijn. Terug op het strand wachten we nog een half uur in de hoop dat er schildpadden uit zee zouden komen, maar helaas kwamen ze niet. Het bleef bij een relaxte wandeling en een paar ferme duiken in de vrij hoge krachtige golven.





’s Avonds na de soep gaan we naar een culturele avond van de culturele groep Mutusji (boom). 

Het blijft niet bij alleen kijken, maar we doen zelf ook actief mee. 

De elfdaagse expeditie wordt symbolisch afgesloten met een zevenklapper op het strand van Galibi.

Zaterdag 07 oktober
Dag 18

De nacht in het familiedorpje Mi Sa Boo van oom Leo is zeer goed bevallen. Half zeven stap ik de hangmat uit om via de wc voor de laatste ochtend in de Marowijne rivier te badderen.

Het belooft een lange boottocht te worden naar Albina, het eindstation van de jungletocht en tevens het beginstation van het laatste hoofdstuk Galibi.

Om acht uur verlaten we Mi Sa Boo. Ik neem voorin de boot plaats tussen Lilian en Hellen in. Even voorbij de Paremecaanse kreek, bezoeken we een 101-jarige medicijnman en zijn wellicht even oude vrouw. Allebei zijn ze nog zeer bij de tijd. John geeft als vanouds een uitgebreide en interessante rondleiding over het goed onderhouden erf van het echtpaar.

We hervatten de reis en meren even later aan bij een boorplatform, waar Braziliaanse gouddelvers werken. Via zandzuigers halen ze het goud naar boven.

Rond het middaguur gaan we aan land om te lunchen. Gelukkig is er op deze lunch locatie een sula aanwezig, zodat we voor de laatste keer er volop van kunnen genieten.

Vlak voor de lunch begon de motor te haperen. Henry weet de motor samen met Martijn weer te repareren. Helaas kan de motor niet meer voluit, zodat we op halve kracht naar Albina varen.

We arriveren pas tegen de avond in Albina. Leon gaat samen met John gelijk naar het politiebureau om aangifte te doen van de gestolen camera. Ondertussen maken we kennis met de nieuwe reisgidsen Terence, James en Marinjo tijdens het verblijf in Galibi.

Als John en Leon terug zijn gekomen, is het moment van afscheid aangebroken van John, Henry, Tony, Lilian en Hellen. Na een laatste zoen van Hellen, weet ik nog net op tijd in de (nieuwe) boot te springen.

Na een uur varen in de schemering zetten we voet aan wal op het strand van Galibi. Na de verdeling van de kamers in het het voor ons luxe resort, wordt er gretig gebruik gemaakt van het avondeten.

Na het eten vertelt Terence het programma van morgen. Het belooft een drukke, maar tegelijk een relaxte dag te worden.

Voor het slapen moet er natuurlijk eerst nog even gezwommen worden in het zoute water. Roelof, Jan, Guy en ik voelen kleine visjes aan onze benen. Met een zaklantaarn proberen we de visjes te zien. Ik probeer er één met de hand te vangen en dat lukt. Wat in het binnenland met hengel niet lukte, krijg ik in Galibi wel voor elkaar – zonder hengel. Het laatste hoofdstuk van ‘Terug naar Suriname’ is begonnen. Wat leest een avontuurlijk boek toch snel uit.

Vrijdag 06 oktober
Dag 17

In Tsjong Tsjong ben ik vroeg wakker en ik stap gelijk om half zeven mijn hangmat uit. Na het ochtendritueel van Badderen, ontbijt en de dagelijkse ketting, varen we verder noordwaarts. Eerst halen we Hellen op die gisteren naar haar moeder in een verderop gelegen dorpje is gebracht. De complete boot zet verder koers naar Stoelmanseiland, waar Ronnie Brunswijk zijn hoofdkwartier had tijdens de binnenlandse oorlog.

De wandeling door deze stad gaat via het vliegveld, langs het ziekenhuis naar de Prinses Beatrixschool, alwaar het enthousiaste schoolhoofd, mevrouw Samson, in geuren en kleuren vertelt over het onderwijs in het binnenland. Bij het weggaan vraagt ze nog aan een deel van de groep om schoolmateriaal op te sturen. We geven hier gehoor aan en gaan met de pet rond en overhandigen het bedrag persoonlijk. Mevrouw Samson laat zichtbaar blijken dat ze er heel blij mee is.

De lunch doen we in het dorp waar een zus van Henry en John woont. Het dorp telt drie winkeltjes op rij. Velen van ons maken gretig gebruik van de producten in de koeling. Vooral de yoghurtbakjes gaan hard in de verkoop.

Na de lunch is het tijd voor een internationale tafelvoetbalwedstrijd. Ik en John (Robin Hood) tegen Leon en Guy (Ajax) Helaas verliezen John en ik nipt met 5-4.

We maken daarna nog een wandeling door het dorp, waarna we weer verder varen.

Donderdag 05 oktober
Dag 16

De toch van Drietabbetje naar Tsjong Tsjong duurt slechts een half uurtje, vandaar dat we pas om tien uur vertrekken.

De reis hervatten we in één grotere korjaal, alvorens we in twee groepen naar het overstappunt gevaren worden. De bagage wordt met een trolley naar de andere kant gereden. Doordat we één boot achterlaten, nemen we afscheid van Isaac en Eddy. We varen verder met Tonny, Henry, John, Lilian en Hellen.

We komen vrij snel aan in het dorpje Tsjong Tsjong, waar we eerst wat lunchen, nadat de hangmatten waren opgehangen. Na de lunch gaan er zes personen samen met John en een ‘gids’ een twee uur durende wandeling maken door het woud naar een waterval.

De gids neemt een jachtgeweer mee. Als we daar naar vragen, zegt hij dat het voor de veiligheid is. Als snel krijgen we door dat het voor de jacht is. Na een tijdje schiet hij inderdaad een vogel uit de boom.

Bij de waterval is het goed toeven. Een heerlijke koude douche in de mooie Surinaamse natuur.

Woensdag 04 oktober
Dag 15

Deze dag begint rustig. Het bekende ochtendritueel, opstaan, badderen en ontbijt.

Vlak voor vertrek naar Drietabbetje, moeten we nog het verjaardagscadeautje aan het jarige meisje overhandigen. Helaas snapt ze het volgens ons niet helemaal, want ze barst in tranen los. Guy probeert nog wel om het van washandje omgetoverde handpoppetje op een leuke manier te geven.

Eenmaal onderweg komen we weer aan bij de eerste sula waar op de heenweg gesleept moest worden. De bemanning heeft voor ons een extra activiteit in petto. De liefhebbers kunnen één boot langzaam door de sula heen vieren. Degenen die daar niet zoveel zin in hebben, kunnen in de andere boot plaatsnemen. Zij hoeven per definitie niet uit de boot, maar middenin de sula blijken ze er toch uit te moeten, omdat deze boot vastliep.

Voor de lunch was het even lang zoeken naar een goed plekje.

Tegen het eind van de middag kwamen we weer in Drietabbetje aan. Omdat we er al één nacht overnacht hebben, leek het alsof we weer ‘thuis’  kwamen. In het dorp werden de nodige inkopen gedaan en de dag werd afgesloten met heerlijke koude djogo’s bij de plaatselijke kroeg.

Dinsdag 03 oktober
Dag 14

Vandaag lekker uitslapen tot ongeveer half 8. We vertrekken pas op om 10 uur. Er kan dus rustig worden gezwommen en gegeten. Om 10 uur verlaten we Granda Futu en komen na een half uurtje een luiaard in het water tegen. Lilian heeft aangegeven dat ze het beestje graag mee wil nemen als huisdier, maar de meeste groepsgenoten vinden dat toch niet zo’n erg goed idee. Even later komen we weer bij de sula waar op de heenweg gesleept moest worden. Dat hoeft deze keer niet gedaan te worden. We stappen hier wel even uit de boot voor de lunch. Voor het eten, nemen we eerst een lekkere natuurlijke douche bij de sula.

Na de lunch varen we verder. Na een tijdje gaan we met één boot de Pimbakreek. De andere boot met alle bagage vaart samen met Hellen en Lilian vast naar Tutu Kampu, waar we wederom de nacht zullen doorbrengen. We hopen in de kreek een kaaiman te zien, maar tevergeefs. De kaaimannen zijn waarschijnlijk met vakantie. Bij het keerpunt genieten we uiteraard van het ‘koude’ water van de kreek.

In Tutu Kampu wordt het verjaardagsfeest van een driejarig meisje uitbundig gevierd. Na het ophangen van de hangmatten, heb ik in de feesttent eventjes lekker geswingd met de (aangeschoten) van de cassiri (cassavebier) feestgangers.

Ondertussen is een aantal van de groep al druk bezig met het vissen. Guy heeft een goede dag. Hij vangt vandaag vier piranha’s.

’s Avonds bij het kampvuur vertellen John, Henry, Tonny en Hellen een moralistisch verhaal. Deze avond heeft tot dusver het langst geduurd. Om half twaalf gaat iedereen slapen.

Maandag 02 oktober
Dag 13

Wakker worden middenin de jungle gaat makkelijk. Als de zon is opgekomen, dan duurt het niet lang voordat iedereen is opgestaan. Vandaag staan er twee wandelingen op het programma. In de ochtend varen we om half 9 naar de voet van de ‘kale’ Tebuberg van 340 meter hoog. De eerste 50 meter is nog wel te doen, maar dan begint het echt stijl te worden. Het komt niet vaak voor, maar deze keer moet ik echt opgeven. Abandon van Voorst laten we maar zeggen. Uiteindelijk zijn er drie personen in geslaagd om de top te bereiken. Dat is een prestatie met eervolle vermelding waard.

Terug in het kamp op Granda futu staat het ontbijt klaar. Vanmiddag na de lunch gaan we een wandeling van twee uur maken door het woud.

Op de heenweg heeft John heel wat te vertellen. Hij geeft uitgebreid uitleg bij een boom die je kunt gebruiken om er water uit te persen als je dorstig bent. Bij de andere waterval van Granda futu rusten we even uit van de inspanningen. Een paar mensen kiezen ervoor om samen met John terug te zwemmen. De rest kiest ervoor om via een kortere weg terug te lopen naar het kamp. Onderweg houden we natuurlijk onze ogen open voor de natuur. Zo wordt een mooi gekleurde rups niet over het hoofd gezien.
's Avonds wordt het kampvuur weer aangestoken. En een beetje spelen met het vuur is dan altijd wel een leuke bezigheid.

Zondag 01 oktober
Dag 12

We ontwaken vroeg in Tutu Kampu. Als de zon namelijk eenmaal op is gekomen, dan is het logisch dat de hangmatten verlaten worden. Na een verfrissend bad in de Tapanahonyrivier, ontbijten we met lekkere worstjes. Om tien uur geeft John een rondleiding door het pittoreske dorpje. Vervolgens varen we weer verder naar Apetina.

Voordat we aankomen in Apetina, moeten we eerst weer eerst weer uitstappen, om de boten door een sula te slepen. Het slepen duurt slechts 49 minuten. John zegt dat we het record officieel hebben verbroken. Deze prestatie moet natuurlijk gevierd worden. We breken een fles rum open en een ieder krijgt een dopje.

We lunchen even later in Apetina. Ook hier geeft John een heldere en leuke rondleiding.

Na de rondleiding varen we verder naar Granda Futu, het meest zuidelijkste puntje van de reis. Deze keer is het geen dorp, maar een prachtige plek voor twee overnachtingen aan de voet van de Tebuberg, die we morgen gaan proberen te beklimmen. Voordat het zover is badderen we heerlijk in de nabije sula of genieten van de innige Surinaamse rust.

Zaterdag 30 september
Dag 11

Normaal moet de wekker om half zeven gaan, maar vandaag hebben we meerdere wekkers. De vele hanen die er in Drietabbetje rondlopen, zorgen voor een waardig ochtendorkest.

Na het ontbijt vertrekken we dan om negen uur met twee korjalen stroomopwaarts. We varen eerst nog langs het dorp waar we gisteren de Shamaan hebben ontmoet, om Hellen op te halen. Zij zal Lilian bij het eten bereiden ondersteunen. Vooral de eerste uren in de korjaal is het genieten van het Surinaamse landschap en het ongerepte oerwoud. Rond het middaguur moet er gewerkt worden als we een te lage sula door moeten. Iedereen moet uitstappen om de korjalen door de sula te slepen. Na een uur is de klus geklaard. 
Tijdens een wandeling door een dorpje zien we hoe de inwoners hun korjalen bouwen. 





We varen nog een klein stukje door om vervolgens even aan land te gaan voor de lunch en een koele zwempartij. Tegen de avond bereiken we het Indiaase dorpje Tutu kampu. Een gezellig dorpje met 31 inwoners. We worden ook hier wederom hartelijk ontvangen.

De wekker gaat al vroeg af. Om half negen vertrekt de binnenlandse chartervlucht naar Drietabbetje. De vlucht start van luchthaven Zorg en Hoop in resort Centrum.

Ik weet het plaatsje links voorin het vliegtuig te bemachtigen, zodat ik een goed uitzicht heb op de cockpit. We vliegen grotendeels over het oerwoud, een indrukwekkend bosrijk en gebied. Drie kwartier later landen we op het grasveld van de landingsbaan in Drietabbetje. We worden hartelijk verwelkomd door de reisorganisatie Ma Ye du, onder leiding van reisgids John Tojo. 


Na aankomst in het leuk uitziende dorp, waar we tijdens deze binnenlandse toch twee keer gaan overnachten, varen we naar een ander dorp waar een Shamaan dadelijk gaat beginnen met een soort ceremonie, waarin het kwaad verdreven zal worden. Vooral de vrouwen spelen hierin een grote rol. We groeten één voor één de Shamaan en zijn compagnon. In zijn inleiding vertelt de Shamaan dat hij de wereld graag wil verbeteren.

Na de lunch maken we nader kennis met de dorpsbewoners tijdens een dorpswandeling. Vooral de jongens uit het dorp reageren enthousiast en soms wel wat brutaal op onze aanwezigheid. John legt de betekenis van de beschilderde voordeuren uit. De man geeft daarmee aan hoeveel hij van zijn vrouw houdt. In Drietabbetje brengen we onze eerste nacht door in de hangmatten.

Na het ontbijt op de Brownsberg begint de tweede (lange) wandeling van 3,8 kilometer. Op de heenweg is er weinig aan de hand. De afdaling biedt geen moeilijkheden.

Onze gids van deze wandeling heet Werner. Een muzikaal Bob Marley type. Tijdens de wandeling laat hij dan veelvuldig zijn zangkwaliteiten ten gehore brengen.

Eenmaal beneden aangekomen kunnen we genieten van het heerlijke frisse bronwater. We zwemmen wat en vullen de waterflesjes bij. Ondertussen geniet Werner op een rots van een joint en pakt zijn mondharmonica erbij. Nadat iedereen zich weer had aangekleed, kon de klim naar boven weer beginnen. Bij terugkomst genieten we wederom van een heerlijke lunch, waarna we weer in de bus stappen om terug te rijden over de stoffige bauxietweg naar Paramaribo. Morgen gaat het echte werk beginnen. Het avontuur in het Binnenland.

Half zeven gaat de wekker. Om acht uur zal de bus vertrekken naar Brownsberg. Aan het ontbijttafel moeten we nog wachten op de broodjes, die gastvrouw Yasmina nog bij de bakker moet ophalen. Koffie en thee heeft ze inmiddels al wel gezet.

Tijdens de afwezigheid van Yasmina gaat de telefoon in het hotel en Guy ontpopt zich als een ware reisleider door hem op te pakken. Hij wenkt naar mij en het blijkt Rachel te zijn. Ze vertelt dat ze ons gisteren nog gezien heeft, toen wij bezig waren met de rondleiding. De busreis naar Brownsberg duurt ruim drie uur en we maken kennis met reisgids Clyde. Na een uurtje komen we langs het Clarence Seedorf sportcomplex.

Het tweede gedeelte van de reis gaat over een stoffige bauxietweg. Met name als het werk- wegverkeer tegemoet komt, komt er veel stof opwaaien.

Rond twaalf uur bereiken we de Brownsberg. Na een korte wandeling van een kwartier, gaan we lunchen.

Na de lunch begint de lange wandeling van twee kilometer. Het lijkt geen grote afstand, maar het blijkt een aardige afdaling door de jungle te zijn. Uiteindelijk bereiken we de Irene waterval, die vanwege het droogseizoen minimaal actief is. Toch kunnen we ons hier enigszins wat opfrissen en de waterflesjes bijvullen, om vervolgens weer terug te klimmen naar het plateau van de Brownsberg.

De ochtend van dag zeven bestaat uit een leuke en interessante rondleiding door het stadscentrum van Paramaribo. Na circa drie uur wordt de rondleiding afgesloten met een sapje met lekkere bakkabana en roze flensjes aan de Waterkant.
     

Deze middag ga ik de familie Kamperveen en het ouderlijke huis aan de Tweede rijweg bezoeken. Voordat ik de bus pak, koop ik eerst nog even een bloemetje.

Op de kruising Kwattaweg – Tweede rijweg stap ik uit. Een mooie pas geasfalteerde Tweede rijweg komt in mijn vizier. Het eerste huis is nummer vier, ik verwacht dus wel een eindje te moeten lopen. Het volgende huis is echter al 20 en weldra komt Fien Kamperveen toevallig net het erf aflopen. Ik volg Fien over het erf en maak kennis met Jerry, de automonteur aan huis. Het laatste huis op het erf is van Rinia en André. De meegebrachte bloemen krijgen daar een mooi plaatsje.

Even later kom ik Jerry’s broer Robert tegen. Hij herinnert zich pa als sinterklaas, die veel snoepgoed hard rondstrooit. Beide broers zet ik samen op de foto, waarop ik samen met Fien naar het ouderlijke huis (nu nummer 26) loop om wat foto’s te maken. Helaas zijn de huidige bewoners niet thuis, zodat ik niet naar binnen kan. Gelukkig zijn de overburen, familie Veldhuis, wel thuis. Tijdens het bezoek aan Veldhuis krijgt Tine net telefoon van haar dochter Cynthia uit Amersfoort. Ze vertelt dat ze nog een foto van 35 jaar geleden heeft waar ze mij vasthoudt. Ricardo komt ook nog langs om kennis te maken. Hij blijkt in dezelfde wijk te wonen als het hotel waar wij verblijven. Na de binnenlandse tocht bel voor een nadere rondleiding langs memorabele plekken in Paramaribo.

Maandag 25 september
Dag 6

’s Nachts heerlijk geslapen op de veranda van het logeeradres. Dag zes begint met een bezoek aan Fort Amsterdam. Tijdens de korte rondleiding in het Fort, waarin de historie in geuren en kleuren verteld wordt, geeft de gids ons de sleutel van de schatkist. We moeten zelf maar ontdekken waar het sleutelgat zich op de kist zich bevindt. Na de kist op alle mogelijke plaatsen te hebben bekeken en betast, wordt uiteindelijk het raadsel ontrafeld. Met wat schuifwerk komt het sleutelgat tevoorschijn, waardoor we eindelijk in de kist kunnen kijken. Na de heldere rondleiding wandelen we rustig uit over de vesting.

De weg van Nieuw Amsterdam naar de voormalige cacao- en koffiefabriek Peperpot, gaat grotendeels langs de Surinamerivier. Over het algemeen een goed begaanbare weg met hier en daar te omzeilen kuilen. Lastiger wordt het stukje Bauxietweg, waarop zeker met beide handen gestuurd moet worden. Peperpot is een voormalige cacao- en koffieplantage. De fabriek werkt al sinds 1997 niet meer, maar de werknemers wonen nog steeds op het terrein van de plantage. Na enige tijd komt de beheerder van Peperpot, een oud werknemer, naar ons toe om een rondleiding te geven. Hij vertelt over de historie van Peperpot en naarmate wij aandachtiger luisteren, wordt hij ook enthousiaster. Zichtbaar merken we dat hij het toch wel leuk vindt dat wij een bezoek hebben gebracht aan deze voormalige cacao- en koffieplantage.

We stoppen onderweg bij een klein chinees restaurantje. In vrijwel korte tijd weet dit restaurant voor 15 personen een heerlijke lunch op tafel te zetten.

Zondag 24 september
Dag 5

De dag begint met een rustig, maar feestelijk ontbijt in het hotel. Marleen is jarig en moet uiteraard toegezongen worden in het Surinaams. Mijn snelle cursus van gisteren heeft redelijk geholpen, want Guy kan de tekst aardig meezingen.

Om half negen arriveert de bus die ons naar de fietsverhuur zal brengen, om onze tweedaagse fietstocht in de Commewijne te kunnen beginnen.

Eenmaal op de fiets rijden we naar plantage Leonsberg om daar de oversteek te maken over de Surinamerivier naar Nieuw Amsterdam. Daar aangekomen fietsen we eerst naar het huis waar we zullen overnachten. We fietsen verder naar Mariënburg en laten ons rondleiding door een oud werknemer van deze voormalige fabriek. Veel is er niet meer van over. Enkele gebouwen met loshangende dakplaten en wat verroestte machines. Mariënburg staat louter nog als toeristische trekpleister.  De fietstocht wordt hervat naar Frederiksdorp. Op de plantage van Hagemeyer wordt een heerlijke lunch voor ons klaargemaakt. Na het eten genieten we van de Javaanse Djaran Kepang. Een spirituele voorstelling van de Javanen waarin ze in Trance raken, om zich als apen of andere beesten te gedragen.
   

Na deze Javaanse voorstelling fietsen we door een schitterende omgeving naar de plantage Alkmaar. Normaal stoppen de veerboten rond half vijf, maar voor een grote groep van vijftien personen maakt de lokale bevolking graag een uitzondering. Drie boten doen ondertussen een wedstrijdje de klandizie binnen te halen.

Vandaag is het vroeg opstaan. Nog voor zonsopkomst kruip ik om half zes uit mijn hangmat. Om zes uur gaan we namelijk een wandeling maken in de hoop enkele apen te kunnen zien. Ze waren er wel, maar te hoog en te snel om ook maar één foto ervan te kunnen nemen.

Terug bij de boot aangekomen is het weer tijd om een bad te nemen in de Surinamerivier. Na het ontbijt begint de terugtocht  naar Paramaribo.

We varen als eerste naar de overkant van Overbridge, waar een scheepswrak als toeristische trekpleister fungeert. Op vele plaatsen in de Surinamerivier liggen dit soort scheepswrakken, die met name wegens geldgebrek blijven liggen.

Onderweg varen we de Parakreek in om van dichtbij de plantages te kunnen bekijken.

In de middag wordt het anker weer uitgegooid om voor de laatste maal in de Surinamerivier te kunnen zwemmen. Vanwege de sterke stroming en het feit dat we op deze plek niet kunnen staan, doen we de zwemvesten aan.

’s Avonds is het de eerste keer dat er in Paramaribo gegeten wordt. De keuze valt na een verkennende wandeling door het centrum om Roti. Dag 4 wordt afgesloten in het Vat aan de Waterkant.

Vrijdag 22 september
Dag 3

Half zeven in de ochtend lijkt voor mij vroeg om op te staan, maar in Suriname lijkt het al snel doodnormaal. Vandaag moeten we er ook wel vroeg uit, want over een half uur (om 7 uur) heeft Suriname een echte zonsverduistering. Veel heb ik hiervan niet waargenomen. Bovendien hadden we het materiaal niet om de eclips goed te  kunnen zien. Om wakker te worden neem ik een duik in de Surinamerivier. Het blijkt vloed te zijn, want het strandje dat gisteren nog te zien was, is volledig ondergelopen.

De boottocht vervolgt zich na het ontbijt om acht uur met een aantal liftsters die graag naar de plantage Esthers Lust gebracht willen worden, voor een korte vakantie.

Op het dek heb ik even gezellig gekletst met deze drie Surinaamse vrouwen in het bijzijn van twee kleindochters.

Na een uur varen stappen we uit de boot voor een lekkere wandeling. Via het pittoreske dorpje Pierre Kondre lopen we langs ananasvelden over een goed begaanbare bauxietweg naar de Joodse Savanne.

Voordat we weer naar Overbridge terugvaren, zwemmen we nog even op een zandbank. Pas in het water merken we de sterke stroming van de Surinamerivier.

In Overbridge zijn we getuigen van een lokaal spel. Het lijkt nog het meest op een soort overlopertje. Er wordt in de stromende regen gespeeld, maar daar schijnt niemand zich druk over te maken. Na verloop van tijd begint het te onweren. Vlak voor het eten slaat de bliksem in de hoge kankantriboom. Via de boom geleidt de bliksem naar de televisie in het café waar we ons op dat moment begeven. Op hetzelfde moment zit het andere deel van de groep al op de boot. Als Guy het regenscherm wil laten zakken, krijgt hij deze op zijn hoofd. Als iedereen van de schrik bekomen is en Wyboo ons tactvol gerust stelt, gaan we eten. Na het eten worden de hangmatten weer opgehangen en de meesten gaan ook gelijk slapen. Behalve Leon en ik. Wij worden staande gehouden door de dames van de slagbalclub, die eerder op de dag nog in de stromende regen zich amuseerden. Ze willen graag een dansje met ons maken. Als de muziek start, zijn we enkele seconden later het middelpunt van een heerlijke Hindoestaanse danspartij.

Donderdag 21 september
Dag 2

Na een een heerlijke eerste nachtrust in Paramaribo sta ik om kwart over zeven op. Na een frisse douche en een inventarisatie welke bagage meegenomen zal worden tijdens de boottocht, laat ik mij het ontbijt goed smaken. 
Vlak voor vertrek naar de boot bel ik met Fien Kamperveen om te zeggen dat ik vandaag niet kom in verband met de wijziging in het programma.
De boottocht over de Surinamerivier begint bij Torarica, waar we kennismaken met reisgids Wyboo, Stuurman Vincent en scheepskok Parkash. Al snel blijkt dat de bemanning erg gezellig is. Na onder de Wijdenboschbrug door en gaan na enige tijd varen aan land in het kleine, voornamelijk door Javanen bewoonde dorpje Domburg. Hier maak ik van de gelegenheid gebruik om de echte Surinaamse sinaasappel te nuttigen. We hervatten de boottocht en komen langs een bauxietfabriek langs de rivier. 
Vervolgens gaan we weer aan wal bij de voormalige Lepra kolonie Groot-Chatillon. De natuur heeft deze kolonie, die pas in 1978 gesloten werd, in korte tijd volledig teruggenomen. De eerste nacht brengen we in hangmatten door in Overbridge.

Woensdag 20 september
Dag 1

Kwart over zes in de ochtend. De deur van de slaapkamer zwaait open. Pa verschijnt in de deuropening. Vanaf nu begint de reis 'terug naar Suriname'. Na het ontbijt rijden we om kwart over zeven uit Tzummarum weg op weg naar Schiphol. Vrijwel zonder files bereiken we de luchthaven. Na een kopje koffie begeef ik mij naar de kop van balie 17, waar reisleider Guy VanCraybex mijn ticket aan mij overhandigt. Hij vertelt dat we morgen gelijk beginnen met de driedaagse boottocht op de Surinamerivier. De eerdere planning om dan gelijk een bezoek te brengen aan de familie Kamperveen op de Tweede Rijweg, moest dus gewijzigd worden. Maar daar maak ik me als geboren Surinamer natuurlijk niet druk om. In de lange rij voor de incheckbalie is het even wachten. Uiteindelijk na het inchecken ga ik door de pascontrole. Vlak voor vertrek komt Arne langs, die zojuist uit Kaapstad is geland. Om kwart over één verlaat ik voor drie weken Nederlands grondgebied.
De PB 993 is half gevuld. Een riante zitplaats van vier stoelen op rij heb ik tot mijn beschikking. De vlucht van negen uur verloopt voorspoedig en om 17:00 uur lokale tijd land ik op Pengel Airport, voorheen Zanderij. Ik ben terug op mijn geboortegrond. 
's Avonds in het hotel Ed's Inn aan de Haydnstraat 12 brengen we als groep van 15 reizigers een toast, uiteraard met Parbo bier, uit op het begin van de Surinamereis.